Toen verhief de gehele vergadering haar stem en schreide; en het volk weende die nacht.

En alle kinderen Israëls morden tegen Mozes en tegen Aäron; en de gehele vergadering zei tot hen: Och, ware het dat wij in het land Egypte gestorven waren! of och, dat wij in deze woestijn gestorven waren!

En waarom heeft de HEER ons in dit land gebracht, om door het zwaard te vallen, zodat onze vrouwen en onze kinderen een prooi worden? Was het niet beter voor ons terug te keren naar Egypte?

En zij zeiden de een tot de ander: Laten wij een aanvoerder aanstellen en terugkeren naar Egypte.

En Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, die behoorden tot degenen die het land verkend hadden, scheurden hun klederen;

en zij spraken tot de gehele gemeente der kinderen Israëls en zeiden: Het land dat wij doortrokken om het te verkennen, is een uitermate goed land.

Indien de HEER een welgevallen in ons heeft, dan zal Hij ons in dat land brengen en het ons geven; een land dat vloeit van melk en honing.

Weest alleen niet weerspannig tegen de HEER, en vreest het volk van dat land niet; want zij zijn ons tot brood. Hun bescherming heeft hen verlaten, en de HEER is met ons; vreest hen niet.

Maar de gehele vergadering dreigde hen met steniging. Toen verscheen de heerlijkheid van de HEER in de tent der samenkomst voor alle kinderen Israëls.