Toen keerde ik mij om, om wijsheid te beschouwen, en dwaasheid en zotheid; want wat kan de mens doen die na de koning komt? Slechts wat al gedaan is.

Toen zag ik dat wijsheid boven dwaasheid uitblinkt, zoals het licht boven de duisternis uitblinkt.

De ogen van de wijze zijn in zijn hoofd; maar de dwaas wandelt in duisternis; en ik besefte zelf ook dat hetzelfde lot hen allen treft.

Toen zei ik in mijn hart: Zoals het de dwaas vergaat, zo vergaat het ook mij; waarom ben ik dan wijzer geweest? Toen zei ik in mijn hart, dat dit ook ijdelheid is.

Want de wijze wordt niet meer herinnerd dan de dwaas, voor altijd; aangezien alles wat nu is in de komende dagen vergeten zal worden. En hoe sterft de wijze? Evenals de dwaas.

Ja, ik haatte al mijn arbeid die ik onder de zon verricht had; omdat ik die zou moeten nalaten aan de mens die na mij komt.

En wie weet of hij wijs of dwaas zal zijn? Toch zal hij heersen over al mijn arbeid, waarvoor ik gearbeid heb en waarin ik mij wijs betoond heb onder de zon. Ook dit is ijdelheid.

Daarom wendde ik mij om mijn hart te laten wanhopen aan al de arbeid die ik verricht had onder de zon.

Want er is een mens die in wijsheid, en in kennis, en in billijkheid gearbeid heeft; en toch moet hij zijn deel nalaten aan een mens die er niet voor gearbeid heeft. Ook dit is ijdelheid en een groot kwaad.

Want wat heeft een mens van al zijn arbeid, en van de kwelling van zijn hart, waarvoor hij gearbeid heeft onder de zon?