De banden van het graf omgaven mij; de strikken van de dood kwamen mij tegemoet.

In mijn benauwdheid riep ik de HEER aan en schreeuwde tot mijn God: Hij hoorde mijn stem vanuit Zijn tempel, en mijn roepen drong door tot voor Zijn aangezicht, ja, tot in Zijn oren.

Toen beefde en daverde de aarde; de fundamenten van de bergen schudden en beefden, omdat Hij in toorn ontstoken was.

Er steeg rook op uit Zijn neusgaten en verterend vuur uit Zijn mond; gloeiende kolen werden daardoor ontstoken.

Hij neigde de hemelen en daalde neer; en duisternis was onder Zijn voeten.

Hij maakte de duisternis tot Zijn schuilplaats; rondom Hem was Zijn tent van donkere wateren en dikke wolken.

Vanwege de glans die voor Hem uitging, dreven Zijn wolken voorbij; hagelstenen en vurige kolen.

De HEER donderde in de hemelen, en de Allerhoogste verhief Zijn stem; hagelstenen en vurige kolen.

Ja, Hij schoot Zijn pijlen af en verstrooide hen; Hij slingerde Zijn bliksemen en versloeg hen.

Toen werden de bedding van de wateren zichtbaar en de fundamenten van de wereld blootgelegd, door Uw bestraffing, o HEER, door het blazen van de adem Uwer neusgaten.