Want Hij zegt tot Mozes: Ik zal Mij ontfermen over wie Ik Mij ontferm, en Ik zal barmhartig zijn voor wie Ik barmhartig ben.

Het is dus niet van hem die wil, noch van hem die loopt, maar van God die barmhartigheid bewijst.

Want de Schrift zegt tot Farao: Juist hiervoor heb Ik u verwekt, dat Ik Mijn kracht in u zou tonen, en dat Mijn naam verkondigd zou worden op de gehele aarde.

Hij ontfermt Zich dus over wie Hij wil, en Hij verhardt wie Hij wil.

U zult dan tot mij zeggen: Waarom vindt Hij dan nog fout? Want wie heeft Zijn wil weerstaan?

Heeft de pottenbakker geen macht over het leem, om uit dezelfde klomp het ene vat te maken tot eer, en het andere tot oneer?

Wat nu als God, willende Zijn toorn te tonen en Zijn kracht bekend te maken, met veel geduld de vaten des toorns verdragen heeft, die tot verderf toebereid zijn,

opdat Hij de rijkdom van Zijn heerlijkheid bekend zou maken aan de vaten der barmhartigheid, die Hij tevoren tot heerlijkheid bereid heeft,

namelijk ons, die Hij geroepen heeft, niet alleen uit de Joden, maar ook uit de heidenen?

Gelijk Hij ook in Hosea zegt: Ik zal hen Mijn volk noemen, die niet Mijn volk waren; en haar de geliefde, die niet de geliefde was.