Job 4

Toen antwoordde Elifaz de Temaniet en zeide:

Als wij een woord met u willen wisselen, zult u dan verdriet hebben? Maar wie kan zich weerhouden van spreken?

Zie, u hebt velen onderwezen, en u hebt de slappe handen gesterkt.

Uw woorden hebben hem die viel ondersteund, en de wankele knieën hebt u gesterkt.

Maar nu het u overkomt, bezwijkt u; nu het u aanraakt, zijt u verslagen.

Is dit uw vreze, uw vertrouwen, uw hoop, en de oprechtheid van uw wegen niet?

Gedenk toch, wie is er ooit omgekomen die onschuldig was? Of waar werden de oprechten uitgeroeid?

Gelijk ik gezien heb: zij die ongerechtigheid ploegen en moeite zaaien, maaien diezelfde.

Door de adem van God vergaan zij, en door de wind van Zijn neusgaten worden zij verteerd.

Het gebrul van de leeuw en de stem van de grimmige leeuw, en de tanden der jonge leeuwen worden verbroken.

De oude leeuw gaat te gronde bij gebrek aan prooi, en de welpen van de sterke leeuw worden verstrooid.

Nu werd mij in het verborgen iets medegedeeld, en mijn oor ontving een klein deel daarvan.

In gedachten uit de nachtgezichten, wanneer diepe slaap op de mensen valt,

Overviel mij vrees en beving, die al mijn beenderen deed schudden.

Toen ging een geest voor mijn aangezicht voorbij; het haar van mijn vlees rees te berge:

Hij stond stil, maar ik kon zijn gedaante niet onderscheiden; een beeld was voor mijn ogen; er was stilte, en ik hoorde een stem die zeide:

Kan een sterfelijk mens rechtvaardiger zijn dan God? Kan een man reiner zijn dan zijn Maker?

Zie, op Zijn dienaren stelt Hij geen vertrouwen, en Zijn engelen rekent Hij dwaasheid toe:

Hoeveel te minder dan hen die in huizen van leem wonen, wier grondslag in het stof is, die verplet worden voor een mot?

Van de morgen tot de avond worden zij vernield; zij vergaan voor eeuwig, zonder dat iemand er acht op slaat.

Vaart hun uitnemendheid niet weg? Zij sterven, zelfs zonder wijsheid.