Maar Jonathan had niet gehoord toen zijn vader het volk de eed oplegde; daarom stak hij het einde van de stok uit die in zijn hand was, en doopte die in een honingraat, en bracht zijn hand naar zijn mond; en zijn ogen werden verlicht.

Toen antwoordde een uit het volk en zeide: Uw vader heeft het volk uitdrukkelijk bezworen, zeggende: Vervloekt zij de man die heden enig voedsel eet. En het volk was flauw.

Toen zeide Jonathan: Mijn vader heeft het land in beroering gebracht; zie toch hoe mijn ogen verlicht zijn, omdat ik een weinig van deze honig geproefd heb.

Hoeveel te meer, indien het volk heden vrijelijk gegeten had van de buit zijner vijanden die het gevonden heeft? Want zou er nu niet een veel grotere slachting onder de Filistijnen geweest zijn?

En zij sloegen de Filistijnen op die dag van Michmas tot Ajalon; en het volk was zeer flauw.

Toen berichtte men Saul, zeggende: Zie, het volk zondigt tegen de HEER, doordat het met het bloed eet. En hij zeide: Gij hebt trouweloos gehandeld; wentelt heden een grote steen naar mij toe.

En Saul zeide: Verspreidt u onder het volk en zegt tot hen: Brengt mij hier een ieder zijn os en een ieder zijn schaap, en slacht ze hier, en eet; en zondigt niet tegen de HEER door met het bloed te eten. En al het volk bracht een ieder zijn os met zich mee in die nacht, en zij slachtten ze daar.

En Saul bouwde een altaar voor de HEER; dit was het eerste altaar dat hij bouwde voor de HEER.

En Saul zeide: Laten wij bij nacht achter de Filistijnen aantrekken en hen plunderen tot het morgenlicht, en laten wij geen man van hen overlaten. En zij zeiden: Doe alles wat goed is in uw ogen. Toen zeide de priester: Laten wij hier tot God naderen.

En Saul raadpleegde God: Zal ik achter de Filistijnen aantrekken? Zult U hen in de hand van Israël geven? Maar Hij antwoordde hem op die dag niet.