En Joab viel met zijn aangezicht ter aarde, boog zich neer en dankte de koning; en Joab zei: Heden weet uw knecht dat ik genade gevonden heb in uw ogen, mijn heer, o koning, omdat de koning het verzoek van zijn knecht vervuld heeft.

Toen stond Joab op en ging naar Gesur, en bracht Absalom naar Jeruzalem.

En de koning zei: Laat hem naar zijn eigen huis terugkeren, maar mijn aangezicht zal hij niet zien. Zo keerde Absalom naar zijn eigen huis terug en zag het aangezicht van de koning niet.

Maar in geheel Israël was er niemand zo zeer om zijn schoonheid te prijzen als Absalom; van zijn voetzool tot zijn kruin was er geen gebrek in hem.

En wanneer hij zijn hoofd schoor — want aan het einde van elk jaar schoor hij het, omdat het hem te zwaar werd en hij het moest schoren — woog hij het haar van zijn hoofd op tweehonderd sikkelen naar des konings gewicht.

Zo woonde Absalom twee volle jaren in Jeruzalem, en hij zag het aangezicht des konings niet.

Daarom zond Absalom naar Joab, om hem naar de koning te zenden; maar hij wilde niet tot hem komen; en toen hij ten tweeden male zond, wilde hij niet komen.

Toen zeide hij tot zijn knechten: Zie, Joabs akker is naast de mijne, en hij heeft daar gerst; gaat heen en steekt die in brand. En de knechten van Absalom staken de akker in brand.

Toen stond Joab op, en kwam tot Absalom in zijn huis, en zeide tot hem: Waarom hebben uw knechten mijn akker in brand gestoken?

En Absalom antwoordde Joab: Zie, ik heb tot u gezonden, zeggende: Kom herwaarts, opdat ik u tot de koning zende, om te zeggen: Waarom ben ik uit Gesur gekomen? Het ware mij beter geweest daar te blijven; laat mij nu het aangezicht des konings zien, en indien er enige ongerechtigheid in mij is, dat hij mij dode.