En aan de koning van Egypte werd bericht dat het volk gevlucht was; en het hart van Farao en van zijn dienaren keerde zich tegen het volk, en zij zeiden: Wat hebben wij gedaan, dat wij Israël hebben laten gaan van het dienen van ons?

En hij liet zijn wagen gereedmaken en nam zijn volk met zich mee:

En hij nam zeshonderd uitgelezen wagens, en alle wagens van Egypte, met aanvoerders over elk van hen.

En de HEER verhardde het hart van Farao, de koning van Egypte, en hij joeg de kinderen Israëls achterna; maar de kinderen Israëls trokken uit met een hoge hand.

En de Egyptenaren achtervolgden hen, alle paarden en wagens van Farao, zijn ruiters en zijn leger, en haalden hen in terwijl zij legerden bij de zee, naast Pihahiroth, voor Baäl-Zefon.

En zij zeiden tot Mozes: Waren er geen graven in Egypte, dat gij ons hebt weggeleid om te sterven in de woestijn? Waarom hebt gij ons zo behandeld, om ons uit Egypte te leiden?

Is dit niet het woord dat wij u in Egypte zeiden: Laat ons met rust, opdat wij de Egyptenaren dienen? Want het was beter voor ons de Egyptenaren te dienen, dan dat wij in de woestijn sterven.

En Mozes zei tot het volk: Vreest niet, staat stil en ziet de verlossing van de HEER, die Hij u heden zal bewijzen; want de Egyptenaren die gij heden gezien hebt, zult gij nooit meer zien in eeuwigheid.

De HEER zal voor u strijden, en gij zult stil zijn.

En de HEER zei tot Mozes: Waarom roept gij tot Mij? Spreek tot de kinderen Israëls, dat zij voorwaarts trekken.