En zij zeiden: De man vroeg ons nauwkeurig naar onze staat en naar onze afkomst, en zeide: Leeft uw vader nog? Hebt gij nog een broeder? En wij vertelden hem naar de strekking dezer woorden; konden wij dan zeker weten dat hij zou zeggen: Brengt uw broeder mee?

En Juda zeide tot Israël zijn vader: Zend de jongeling met mij mee, dan zullen wij opstaan en gaan, opdat wij leven en niet sterven, wij en gij en ook onze kleinen.

Ik zal borg voor hem staan; van mijn hand zult gij hem eisen; indien ik hem niet tot u breng en hem voor u stel, dan zal ik de schuld dragen voor altijd.

Want indien wij niet zo lang getalmd hadden, zouden wij nu zeker al voor de tweede maal teruggekeerd zijn.

En hun vader Israël zeide tot hen: Als het dan zo moet zijn, doet dit: neemt van de beste vruchten des lands in uw vaten mee, en brengt de man een geschenk: een weinig balsem en een weinig honing, specerijen en mirre, noten en amandelen.

Neemt ook uw broeder mee, staat op en gaat opnieuw naar de man.

En de almachtige God geve u barmhartigheid voor het aangezicht van de man, opdat hij uw andere broeder en Benjamin loslate. En wat mij aangaat, indien ik van mijn kinderen beroofd word, dan word ik beroofd.

En de mannen namen dit geschenk mee, en zij namen dubbel geld in hun hand en Benjamin; en zij stonden op en daalden af naar Egypte, en stonden voor Jozef.

En toen Jozef Benjamin bij hen zag, zeide hij tot de opzichter van zijn huis: Breng deze mannen naar binnen, slacht en bereid het; want deze mannen zullen te middag bij mij aan tafel eten.

En de man deed zoals Jozef geboden had; en de man bracht de mannen in het huis van Jozef.