En Juda zeide tot Israël zijn vader: Zend de jongeling met mij mee, dan zullen wij opstaan en gaan, opdat wij leven en niet sterven, wij en gij en ook onze kleinen.

Ik zal borg voor hem staan; van mijn hand zult gij hem eisen; indien ik hem niet tot u breng en hem voor u stel, dan zal ik de schuld dragen voor altijd.

Want indien wij niet zo lang getalmd hadden, zouden wij nu zeker al voor de tweede maal teruggekeerd zijn.

En hun vader Israël zeide tot hen: Als het dan zo moet zijn, doet dit: neemt van de beste vruchten des lands in uw vaten mee, en brengt de man een geschenk: een weinig balsem en een weinig honing, specerijen en mirre, noten en amandelen.

En neemt dubbel geld in uw hand mee; en het geld dat in de opening van uw zakken was teruggelegd, brengt het opnieuw in uw hand mee; misschien was het een vergissing.

En de almachtige God geve u barmhartigheid voor het aangezicht van de man, opdat hij uw andere broeder en Benjamin loslate. En wat mij aangaat, indien ik van mijn kinderen beroofd word, dan word ik beroofd.

En de mannen namen dit geschenk mee, en zij namen dubbel geld in hun hand en Benjamin; en zij stonden op en daalden af naar Egypte, en stonden voor Jozef.

En toen Jozef Benjamin bij hen zag, zeide hij tot de opzichter van zijn huis: Breng deze mannen naar binnen, slacht en bereid het; want deze mannen zullen te middag bij mij aan tafel eten.

En de man deed zoals Jozef geboden had; en de man bracht de mannen in het huis van Jozef.

En de mannen waren bevreesd, omdat zij in het huis van Jozef gebracht werden; en zij zeiden: Vanwege het geld dat de eerste maal in onze zakken was teruggelegd, worden wij hierin gebracht, opdat hij aanleiding zoeke tegen ons en op ons afkomt en ons als slaven neemt, en onze ezels.