In al hun benauwdheid was Hij benauwd, en de Engel van Zijn aangezicht heeft hen verlost; in Zijn liefde en in Zijn mededogen heeft Hij hen verlost; en Hij heeft hen opgeheven en gedragen al de dagen van ouds.

Maar zij waren weerspannig en verbitterden Zijn heilige Geest; daarom werd Hij hun tot een vijand, en Zelf streed Hij tegen hen.

Toen gedacht Hij aan de dagen van ouds, aan Mozes en Zijn volk, zeggende: Waar is Hij Die hen uit de zee deed optrekken met de herder van Zijn kudde? Waar is Hij Die Zijn heilige Geest in hem stelde?

Die de rechterhand van Mozes deed gaan door Zijn heerlijke arm, de wateren voor hen spleet, om Zich een eeuwige naam te maken?

Die hen leidde door de diepten, als een paard in de woestijn, zodat zij niet struikelden?

Zie neder uit de hemel en aanschouw het vanuit de woning van Uw heiligheid en van Uw heerlijkheid; waar is Uw ijver en Uw kracht, de beweging van Uw ingewanden en van Uw barmhartigheden jegens mij? Zijn zij ingehouden?

Voorwaar, Gij zijt onze Vader, al kent Abraham ons niet, en al erkent Israël ons niet; Gij, o HEER, zijt onze Vader, onze Verlosser; Uw naam is van eeuwigheid.

O HEER, waarom doet Gij ons dwalen van Uw wegen, en verhardt Gij ons hart, zodat wij U niet vrezen? Keer terug, om Uwer knechten wil, om de stammen van Uw erfdeel.

Het volk van Uw heiligheid heeft het slechts een korte tijd bezeten; onze tegenstanders hebben Uw heiligdom vertreden.

Wij zijn de Uwen; Gij hebt nooit over hen geheerst; zij werden niet naar Uw naam genoemd.