Want Hij zei: Zij zijn toch Mijn volk, kinderen die niet liegen zullen; zo was Hij hun tot een Verlosser.

In al hun benauwdheid was Hij benauwd, en de Engel van Zijn aangezicht heeft hen verlost; in Zijn liefde en in Zijn mededogen heeft Hij hen verlost; en Hij heeft hen opgeheven en gedragen al de dagen van ouds.

Maar zij waren weerspannig en verbitterden Zijn heilige Geest; daarom werd Hij hun tot een vijand, en Zelf streed Hij tegen hen.

Toen gedacht Hij aan de dagen van ouds, aan Mozes en Zijn volk, zeggende: Waar is Hij Die hen uit de zee deed optrekken met de herder van Zijn kudde? Waar is Hij Die Zijn heilige Geest in hem stelde?

Die de rechterhand van Mozes deed gaan door Zijn heerlijke arm, de wateren voor hen spleet, om Zich een eeuwige naam te maken?

Gelijk het vee neerdaalt in de vallei, zo heeft de Geest des HEREN hen doen rusten; zo hebt Gij Uw volk geleid, om Uzelf een heerlijke naam te maken.

Zie neder uit de hemel en aanschouw het vanuit de woning van Uw heiligheid en van Uw heerlijkheid; waar is Uw ijver en Uw kracht, de beweging van Uw ingewanden en van Uw barmhartigheden jegens mij? Zijn zij ingehouden?

Voorwaar, Gij zijt onze Vader, al kent Abraham ons niet, en al erkent Israël ons niet; Gij, o HEER, zijt onze Vader, onze Verlosser; Uw naam is van eeuwigheid.

O HEER, waarom doet Gij ons dwalen van Uw wegen, en verhardt Gij ons hart, zodat wij U niet vrezen? Keer terug, om Uwer knechten wil, om de stammen van Uw erfdeel.

Het volk van Uw heiligheid heeft het slechts een korte tijd bezeten; onze tegenstanders hebben Uw heiligdom vertreden.