Maar zij waren weerspannig en verbitterden Zijn heilige Geest; daarom werd Hij hun tot een vijand, en Zelf streed Hij tegen hen.

Toen gedacht Hij aan de dagen van ouds, aan Mozes en Zijn volk, zeggende: Waar is Hij Die hen uit de zee deed optrekken met de herder van Zijn kudde? Waar is Hij Die Zijn heilige Geest in hem stelde?

Die de rechterhand van Mozes deed gaan door Zijn heerlijke arm, de wateren voor hen spleet, om Zich een eeuwige naam te maken?

Die hen leidde door de diepten, als een paard in de woestijn, zodat zij niet struikelden?

Gelijk het vee neerdaalt in de vallei, zo heeft de Geest des HEREN hen doen rusten; zo hebt Gij Uw volk geleid, om Uzelf een heerlijke naam te maken.

Voorwaar, Gij zijt onze Vader, al kent Abraham ons niet, en al erkent Israël ons niet; Gij, o HEER, zijt onze Vader, onze Verlosser; Uw naam is van eeuwigheid.

O HEER, waarom doet Gij ons dwalen van Uw wegen, en verhardt Gij ons hart, zodat wij U niet vrezen? Keer terug, om Uwer knechten wil, om de stammen van Uw erfdeel.

Het volk van Uw heiligheid heeft het slechts een korte tijd bezeten; onze tegenstanders hebben Uw heiligdom vertreden.

Wij zijn de Uwen; Gij hebt nooit over hen geheerst; zij werden niet naar Uw naam genoemd.