Maar nu hebben zij die jonger zijn dan ik, mij in spot; wier vaders ik zou hebben versmaad om bij de honden van mijn kudde te zetten.

Ja, waartoe zou de kracht van hun handen mij baten, bij wie de krachtige ouderdom vergaan was?

Door gebrek en honger waren zij eenzaam; vluchtend naar de woestijn, voorheen verlaten en woest.

Die malven bij de struiken afsneden, en jeneverbesworrels tot hun spijze namen.

Om te wonen in de kloven der dalen, in de grotten der aarde, en in de rotsen.

Tussen de struiken weeklaagden zij; onder de distels waren zij bijeengekomen.

Zij waren kinderen van dwazen, ja, kinderen van lieden zonder naam; zij waren verachtelijker dan de aarde.

En nu ben ik hun spotlied, ja, ik ben hun spreekwoord geworden.

Zij verfoeien mij, zij vluchten ver van mij, en ontzien zich niet om mij in het aangezicht te spuwen.