Door gebrek en honger waren zij eenzaam; vluchtend naar de woestijn, voorheen verlaten en woest.

Die malven bij de struiken afsneden, en jeneverbesworrels tot hun spijze namen.

Zij werden verjaagd van onder de mensen, men riep ze na als een dief;

Om te wonen in de kloven der dalen, in de grotten der aarde, en in de rotsen.

Tussen de struiken weeklaagden zij; onder de distels waren zij bijeengekomen.

En nu ben ik hun spotlied, ja, ik ben hun spreekwoord geworden.

Zij verfoeien mij, zij vluchten ver van mij, en ontzien zich niet om mij in het aangezicht te spuwen.

Omdat Hij mijn koord heeft losgemaakt en mij heeft verdrukt, hebben zij ook de teugel voor mij losgelaten.

Aan mijn rechterhand staan de jongelingen op; zij stoten mijn voeten weg, en zij richten tegen mij de wegen van hun verderf op.

Zij vernielen mijn pad, zij bevorderen mijn ondergang; zij hebben geen helper nodig.