Zijn adem ontsteekt kolen, en een vlam gaat uit zijn muil.

In zijn nek woont kracht, en voor hem springt smart in blijdschap om.

De plooien van zijn vlees zijn aan elkaar gehecht: zij zijn vast in zichzelf; zij kunnen niet bewogen worden.

Zijn hart is zo vast als een steen; ja, zo hard als een stuk van de onderste molensteen.

Wanneer hij zich opheft, worden de machtigen bevreesd: door zijn stampijen ontzetten zij zich.

Hij acht ijzer als stro, en koper als vermolmd hout.

De pijl kan hem niet doen vluchten: slingerstenen worden voor hem tot kaf.

Werpsperen worden als kaf geacht: hij lacht om het schudden van een speer.

Scherpe stenen liggen onder hem: hij verspreidt scherpe puntige dingen over het slijk.

Hij doet de diepte koken als een pot: hij maakt de zee als een pot vol zalf.