In zijn nek woont kracht, en voor hem springt smart in blijdschap om.

De plooien van zijn vlees zijn aan elkaar gehecht: zij zijn vast in zichzelf; zij kunnen niet bewogen worden.

Zijn hart is zo vast als een steen; ja, zo hard als een stuk van de onderste molensteen.

Wanneer hij zich opheft, worden de machtigen bevreesd: door zijn stampijen ontzetten zij zich.

Het zwaard van hem die hem aanvalt, houdt geen stand: de speer, de pijl, noch het pantser.

De pijl kan hem niet doen vluchten: slingerstenen worden voor hem tot kaf.

Werpsperen worden als kaf geacht: hij lacht om het schudden van een speer.

Scherpe stenen liggen onder hem: hij verspreidt scherpe puntige dingen over het slijk.

Hij doet de diepte koken als een pot: hij maakt de zee als een pot vol zalf.

Hij laat achter zich een lichtend spoor; men zou denken dat de diepte grijs haar draagt.