Als ik mij neerleg, zeg ik: Wanneer zal ik opstaan, en de nacht voorbij zijn? en ik ben vol van woelen en draaien tot het aanbreken van de dag.

Mijn vlees is bekleed met wormen en kluiten stof; mijn huid is gebarsten en weerzinwekkend geworden.

Mijn dagen zijn sneller dan een weversspoeltje, en worden doorgebracht zonder hoop.

O, gedenk dat mijn leven een wind is; mijn oog zal het goede niet meer aanschouwen.

Het oog van hem die mij gezien heeft, zal mij niet meer zien; Uw ogen zijn op mij, maar ik ben er niet meer.

Hij zal niet terugkeren naar zijn huis, en zijn plaats zal hem niet meer kennen.

Daarom zal ik mijn mond niet inhouden; ik zal spreken in de benauwdheid van mijn geest; ik zal klagen in de bitterheid van mijn ziel.

Ben ik een zee, of een zeemonster, dat U een wacht over mij stelt?

Als ik zeg: Mijn bed zal mij vertroosten, mijn legerstede zal mijn klachten verlichten;

Dan verschrikt U mij met dromen, en tergt U mij door gezichten;