En Jefta zei tot de oudsten van Gilead: Hebt gij mij niet gehaat en mij uitgedreven uit het huis van mijn vader? Waarom komt gij dan nu tot mij, wanneer gij in nood zijt?

En de oudsten van Gilead zeiden tot Jefta: Daarom keren wij ons nu tot u, opdat gij met ons gaat en strijdt tegen de kinderen van Ammon, en ons hoofd zijt over alle inwoners van Gilead.

En Jefta zei tot de oudsten van Gilead: Indien gij mij terugbrengt om te strijden tegen de kinderen van Ammon, en de HEER hen voor mij uitlevert, zal ik dan uw hoofd zijn?

En de oudsten van Gilead zeiden tot Jefta: De HEER zij getuige tussen ons, indien wij niet doen naar uw woorden.

Toen ging Jefta met de oudsten van Gilead mee, en het volk stelde hem aan tot hoofd en aanvoerder over hen; en Jefta sprak al zijn woorden voor de HEER in Mizpa.

En de koning der kinderen van Ammon antwoordde de boden van Jefta: Omdat Israël mijn land heeft ingenomen, toen zij uit Egypte optrokken, van de Arnon tot aan de Jabbok en tot aan de Jordaan; geef mij dan die landen nu in vrede terug.

En Jefta zond opnieuw boden tot de koning der kinderen van Ammon,

En zei tot hem: Zo zegt Jefta: Israël heeft het land van Moab niet ingenomen, noch het land der kinderen van Ammon.

Maar toen Israël uit Egypte optrok en door de woestijn ging naar de Schelfzee, en tot Kades kwam,

Zond Israël boden tot de koning van Edom met de boodschap: Laat mij toch door uw land doortrekken; maar de koning van Edom wilde daarnaar niet luisteren. Ook zonden zij tot de koning van Moab, maar hij wilde niet toestemmen; en Israël bleef in Kades.