Uit vrees dat wij op rotsen zouden stranden, wierpen zij vier ankers uit het achterschip en verlangden vurig naar de dag.

En toen de schepelingen op het punt stonden het schip te ontvluchten en de sloep in zee hadden neergelaten, onder het voorwendsel dat zij ankers uit het voorschip wilden uitwerpen,

zei Paulus tot de hoofdman en tot de soldaten: Indien dezen niet in het schip blijven, kunt gij niet gered worden.

Toen sneden de soldaten de touwen van de sloep door en lieten die wegdrijven.

En toen het dag begon te worden, drong Paulus er bij hen allen op aan voedsel te nemen, en zei: Dit is de veertiende dag dat gij in spanning verkeert en gevast hebt, zonder iets te eten.

En nadat hij dit gezegd had, nam hij brood, dankte God in aller tegenwoordigheid, en nadat hij het gebroken had, begon hij te eten.

Toen werden zij allen opgewekt en namen ook zelf voedsel.

En wij waren in het schip in totaal tweehonderd zessenzeventig zielen.

En toen zij genoeg gegeten hadden, lichtten zij het schip en wierpen het graan in de zee.

En toen het dag was, herkenden zij het land niet; maar zij ontdekten een baai met een strand, waarop zij, indien mogelijk, het schip wilden laten stranden.