Toen zeide ik: Ik zal sterven in mijn nest, en mijn dagen vermeerderen als het zand.

Mijn wortel was uitgespreid bij de wateren, en de dauw lag de hele nacht op mijn tak.

Mijn eer was fris in mij, en mijn boog werd vernieuwd in mijn hand.

Naar mij luisterden de mensen, en wachtten, en bewaarden stilte bij mijn raad.

Na mijn woorden spraken zij niet meer; en mijn rede druppelde op hen neer.

Als ik hen toelachte, geloofden zij het nauwelijks; en het licht van mijn aangezicht wierpen zij niet neer.

Ik koos hun weg, en zat als hoofd, en woonde als een koning in het leger, als één die de treurenden troost.