Daarom zal ik mijn mond niet inhouden; ik zal spreken in de benauwdheid van mijn geest; ik zal klagen in de bitterheid van mijn ziel.

Ben ik een zee, of een zeemonster, dat U een wacht over mij stelt?

Als ik zeg: Mijn bed zal mij vertroosten, mijn legerstede zal mijn klachten verlichten;

Dan verschrikt U mij met dromen, en tergt U mij door gezichten;

Zodat mijn ziel de wurging verkiest, en de dood boven mijn leven.

Wat is de mens, dat U hem groot acht? en dat U Uw hart op hem zet?

En dat U hem elke morgen bezoekt, en hem elk ogenblik beproeft?

Hoe lang zult U niet van mij afwijken, en mij niet met rust laten totdat ik mijn speeksel doorslik?

Ik heb gezondigd; wat zal ik U aandoen, o Bewaarder der mensen? Waarom hebt U mij als een schietschijf tegenover U gesteld, zodat ik mijzelf tot een last ben?

En waarom vergeeft U mijn overtreding niet, en neemt U mijn ongerechtigheid niet weg? Want nu zal ik in het stof slapen; en als U mij in de morgen zoekt, zal ik er niet zijn.