Waarom ontvingen knieën mij, of waarom waren er borsten dat ik zoog?

Want anders had ik nu neergelegen en gerust, ik zou geslapen hebben; toen zou ik in rust geweest zijn,

Met koningen en raadgevers der aarde, die woeste plaatsen voor zichzelf bouwden;

Of met vorsten die goud hadden, die hun huizen met zilver vulden.

Of als een verborgen ontijdige vrucht had ik niet geweest; als kinderkens die het licht nooit gezien hebben.

Aldaar rusten de gevangenen tezamen; zij horen de stem van de onderdrukker niet.

De kleine en de grote zijn aldaar; en de knecht is vrij van zijn heer.

Waarom wordt het licht gegeven aan hem die in ellende is, en het leven aan de bittergeestigen;

Die naar de dood verlangen, maar hij komt niet; en er naar graven meer dan naar verborgen schatten;

Die zich ten zeerste verheugen en blijde zijn wanneer zij het graf kunnen vinden?