En toen er vele dagen lang geen zon noch sterren verschenen, en er geen geringe storm op ons lag, werd alle hoop dat wij gered zouden worden ons ontnomen.

Maar nadat zij lang niets gegeten hadden, stond Paulus in hun midden en zei: Mannen, u had naar mij moeten luisteren en niet van Kreta moeten uitvaren, en zich deze schade en dit verlies hebben bespaard.

En nu vermaan ik u tot goede moed, want geen mens onder u zal het leven verliezen, alleen het schip zal verloren gaan.

Want deze nacht stond er naast mij een engel van God, aan Wie ik toebehoor en Die ik dien,

en die zei: Vrees niet, Paulus; u moet voor Caesar gebracht worden; en zie, God heeft u allen geschonken die met u varen.

Wij moeten echter op een zeker eiland stranden.

Maar toen de veertiende nacht aangebroken was, terwijl wij in de Adriatische Zee rondgedreven werden, meenden de zeelieden omstreeks middernacht dat zij ergens land naderden;

en zij peilden en vonden twintig vademen; en iets verder gevaren zijnde, peilden zij opnieuw en vonden vijftien vademen.

Uit vrees dat wij op rotsen zouden stranden, wierpen zij vier ankers uit het achterschip en verlangden vurig naar de dag.

En toen de schepelingen op het punt stonden het schip te ontvluchten en de sloep in zee hadden neergelaten, onder het voorwendsel dat zij ankers uit het voorschip wilden uitwerpen,